Only Pleasure (2CD set)
Doskonały prezent na koniec wakacji. Jedna z najlepszych składanek ostatnich czasy. Z jednej strony szkoda, że nie na początek wakacji. Z drugiej – i tak fantastycznie, bo stanowi finałowe mocne uderzenie mijającego lata. Od jutra kalendarzowa jesień a w głośnikach Only Pleasure. Wyśmienite zestawienie 33 utworów na dwóch płytach. Utworów nowszych jak i trochę starszych. Bo jest i najnowszy wakacyjny Oszibarack. Jest starsze kalendarzowo Moloko. Są artyści, którzy zyskali już renomę, są znani i lubiani, czyli Morcheeba, wspomniane Moloko jak i solowo Roisin Murphy, Groove Armada, Smolik, De-Pahzz. A między nimi mniej znani muzycy, którzy często wprowadzają ciekawe, ambitne i co ważne muzykę wysokiej klasy.
Oszibarack – Plim Plum Plam (2008)
Intrygująca inspiracja czy po prostu kopiowanie od najlepszych?
Plim Plum Plam to druga płyta Oszibarack, wydana po 4 latach od debiutu (Moshi Moshi). O Plim Plum Plam (dalej: PPP) zrobiło sie swego czasu i dalej jest głośno w polskim światku muzycznym. Wrocławski kwartet chwalony jest za mnogość zachwycających inspiracji i brzmienie na wysokim, światowym poziomie. PPP pełny jest electro, popu i muzyki klubowej. I wszyscy och-uja i ach-ują…
Tymczasem ja długo osłuchiwałem się PPP, żeby odkryć skąd tyle zachwytów i peanów. Na początku bowiem PPP wydało mi sie dość nieudanym miksem Noviki z Bjork. Do tego jakieś zapożyczenia z Goldfrapp czy Moloko/Roisin Murphy. Kakofonia dźwięków, ale tylko pierwszy utwór (Anchor Up) jakoś zapada w pamięć. Może jeszcze czwarty (Toss Your Lasso) i siódmy (Point Blank) zwracają na siebie uwagę. Reszta jest jakaś taka… bez polotu.
The Raveonettes - Lust lust lust (2007)
W HAŁASIE PEŁNYM POŻĄDANIA
Album “Lust, Lust, Lust” ma w sobie to coś, co przyciąga, nęci i zachwyca. The Raveonettes misterną nicią połączyli metaliczny hałas i przyprawili go popowym cukrem. I tak oto dostajemy do słuchania coś, nad czym gromkie peany wyśpiewują wszelacy krytycy - najlepsza płytę. Ponieważ “najlepszość” jest w dużej mierze subiektywna, skupmy sie tylko na tym, czy nam się podoba, czy nie. A jeśli tak to co się podoba i dlaczego…
Już w pierwszym “Aly, walk with me” w słuchacza uderza ciężkie, rozgrzane powietrze, skondensowany mrok brzmienia, gitarowe dźwięki i mnóstwo hałasu, niepokoju, drżenia i napięcia wypełzające gdzieś z przeszłości, a jednocześnie takie nowoczesne. A jednocześnie w tym wszystkim panuje spokój popowego brzmienia. Coś niesamowitego. Niepewność trzeszczy jak na transformatorach wysokiego napięcia. Sprawdzamy zegarek, jest właśnie ta godzina. Patrzymy na kalendarz i odbywamy podróż, gdy zrywane kartki kalendarza wracają na swoje miejsce.
Minimax pl vol 5 (2008)
Utwór Najważniejsze… (zespół Drzewo) spodobał mi się bardzo. Ale nawet wiem czemu. Przez sentyment. Jest w tej piosence coś takiego, że jak strzał błyskawicy, przenosi mnie 15 lat wstecz. Może nawet trochę więcej. W upalne rozkoszne lato gdzieś na rubieżach północno wschodniej Polski. Namioty, jeziora, połamane konary w lesie, ludzie, którzy nie przejmowali się ani kleszczami, ani Czernobylem. Lata beztroski, lata młodości, lata odległe. A tu nagle taki strzał, taki flashback, taki nieoczekiwany pozytywny napływ wspomnień…
Coldplay - Viva La Vida Or Death And All His Friends
Coldplay - Viva La Vida Or Death And All His Friends nie jest płytą złą. Dlaczego piszę o tym zaraz na początku? Bo nie chcę, żeby ktoś się zraził to tego albumu zaraz po przeczytaniu tego co napiszę. Więc powtórzę - nie jest to zła płyta, ale do wyśmienitej jej sporo (no może nie tak dużo sporo, tylko tak mało sporo) brakuje. Gdybym miał ją ulokować między ocenami to byłoby to gdzieś miedzy ponadprzeciętna a bardzo dobra. Ponadprzeciętna dlatego, że niewątpliwie wybija się ponad przeciętność. Ha! Bez kozery napiszę, ze wyskakuje ponad. Jednocześnie nie jest bardzo dobra z kilku powodów.
Ania - W spodniach czy w sukience?
Nowa płyta Ani (Dąbrowskiej) pt. “W spodniach czy w sukience?” zaskoczyła mnie, „złomotała” i zachwyciła. Jest to wielkie zaskoczenie dla mnie, bo poprzednia płyta („Kilka historii na ten sam temat”) nie podobała mi sie specjalnie. A teraz jestem zauroczony tym połączeniem retro i nowego stylu. Aranżacje utworów na płycie Ani są wyśmienite i łączą delikatnie stare dobre lata sześćdziesiąte z miękkimi i przyjemnymi dźwiękami oraz głębokim basem, przywołującym na myśl muzykę lounge i downtempo. Ale to nie wszystko – bo w tej głównie instrumentalnej płycie jest miejsce na wiele wyśmienitych dźwięków. Ciągle coś zachwyca, coś zwraca uwagę, coś dźwięczy pięknie, coś gwiżdże w tle. Melodyjnie, spokojnie, choć nie sennie-pościelowo. Raczej leniwie-wakacyjnie.
Fischerspooner - Odyssey (2005)
Oddysey to drugi album Fischera i Spoonera. Drugi, lepszy technicznie, bardziej dopracowany w szczegółach. Ogólnie - dużo lepszy. O ile ich poprzednia i pierwsza płyta była dobra (bardzo dobra) o tyle Oddysey - nie zawaham sie tego napisać - jest wyśmienita.
Już od pierwszej nutki, od pierwszej sekundki dostajemy więcej lepszego elektro, więcej clashu i troche więcej popu niz poprzednio. Właściwie nei ma sie co rozpisywac, każdy zamieszczony na płycie utwór zwraca czymś na siebie uwagę.