Skangur, Pyromachina 2008, Kraków
Skaczcie do góry jak Skangury :) Co tu duzo pisać - zespół rozgrzewał publiczność w ten niedzielny wieczór na krakowskich Błoniach. Po tym, jak zapłonęło już niebo nad Krakowem, a wielkie jury poszły obradować co żywsi uczestnicy imprezy mogli poskakać… Zobaczcie jak na poniższym skrócie filmowym! (było dość głośno że aż mi kamerkę przesterowało a do tego traciła ostrość od tych wibracji!)
Sex Pistols (Open’er 2008)
CHARKY & SMARKY
mają zaszczyt z dumą zaprezentować
CHOCHOLI TANIEC TEKTUROWEJ WAŃKI WSTAŃKI
Sprawa od początku była jasna. Legenda muzyki. Ikona punk rocka. Przerażające dzieciaki z zepsutymi zębami, które rzuciły ot tak sobie od niechcenia wyzwanie całej zastanej scenie muzycznej lat 70. Owi bladolicy chłopcy, ojcowie gatunku znanego obecnie wszem i wobec jako punk, który udowodnił i natchnął niejakiego Jonasza Koftę do napisania, że śpiewać (i grać kilka akordów na rozstrojonych gitarach) każdy może, przyjeżdżają do naszego milutkiego zaścianka Europy. Wow! - zakrzyknęliśmy i czym prędzej zakupiliśmy wszelkie konieczne bilety, a nie były to tanie sprawy. O nie! By o wyznaczonym czasie, obarczeni zarówno bagażem podręcznym, jak i doświadczeń, przemierzając piękną naszą Polskę całą, ruszyć w kierunku Gdyni.
Minimax pl vol 5 (2008)
Utwór Najważniejsze… (zespół Drzewo) spodobał mi się bardzo. Ale nawet wiem czemu. Przez sentyment. Jest w tej piosence coś takiego, że jak strzał błyskawicy, przenosi mnie 15 lat wstecz. Może nawet trochę więcej. W upalne rozkoszne lato gdzieś na rubieżach północno wschodniej Polski. Namioty, jeziora, połamane konary w lesie, ludzie, którzy nie przejmowali się ani kleszczami, ani Czernobylem. Lata beztroski, lata młodości, lata odległe. A tu nagle taki strzał, taki flashback, taki nieoczekiwany pozytywny napływ wspomnień…
Cool Kids of Death - Afterparty (2008)
Afterparty, nowy album zespołu Cool Kids of Death, trafił do sprzedaży 18 kwietnia. Na Afterparty znajdziemy dwanaście utworów, w tym promujący album singiel “Nagle zapomnieć wszystko“. Na całość składa się książeczka i płyta - tak jak to wydaje Agora.
Afterparty, po 2 latach od wydania poprzedniego albumu, nie wnosi nic specjalnie nowego w brzmienie zespołu. Jak dla mnie CKOD nie ma całkowicie klarownego pomysłu na to, jak powinna wyglądać ta płyta. Z jednej strony mamy krzykliwe, punkowe, ostre granie (Mamo, mój komputer jest zepsuty) z drugiej wręcz dyskotekowe granie, w stylu oldschoolowego Kombi i zespołów włączających elektronikę do rocka w latach 80-tych (Nagle zapomnieć wszystko, Biec, TV Panika, Ruin Gruz). Gdy słuchamy tej płyty, mamy nieodparte wrażenie deja vu - tak jakby wiele utworów już było (Bal sobowtórów, Leżeć). Zmieniono je tylko trochę i upchnięto na nową płytę. Do tego ciągle jesteśmy szarpani. A to twardy rock i wrzaskliwa muzyka, a zaraz potem wspomniane dyskotekowe granie.
(więcej…)
Strachy na Lachy - Piła Tango
Nauczony aby nie słuchać krytyków zauroczyłem się drugim albumem “Piła Tango”.
Tekstowo - jak dla mnie ekstra klasa. Muzycznie - podobnie jak poprzednio, a może nawet lepiej. Słucha się lepiej, częściej się chce poderwać do skakania.
Cytat: Przede wszystkim, wielokolorowy [album “Piła Tango”]. Przy Pidżamie Porno na przykład chce się skakać i krzyczeć. Przy CKOD chce się rozpychać łokciami i szarpać. A przy “Pile Tango” chce się chwycić jakąś niedostępną, czarnowłosą partnerkę i rzucić się z nią w wir niekończącego się, ognistego tańca. Ta płyta pulsuje. Pulsuje biciem serca słuchacza.
Grabaż i Strachy na Lachy
Grabaż i Strachy na Lachy to płyta z grudnia 2003 roku, do której dotarłem gdzieś z końcem roku 2006 a po ponad roku postanowiłem odsłuchać ponownie i tym razem opisać. Jak dla mnie to jedna z lepszych płyt polskich wykonawców, jaka wpadła mi w ręce ostatnio. Cóż, mój gust nie słucha się mądrych krytyków. Bo gdybym się ich słuchał, to prawdopodobnie nigdy nie kupiłbym i nie posłuchał tej płyty.
A cóż ci krytycy narzekali? Co im się nie podobało, i dlaczego? Oj narzekali ile wlezie. Zaczęli od tego, że zapowiadało się wielki och i wielkie ach, rewolucja w muzyce, nowy Grabaż, wielkie przepoczwarzenie Pidżamy Porno, nowe odkrycia muzyczne. Wszyscy krytycy czekali na tą płytę, jak na przyczynek do nirwany krytyka. Tymczasem okazało się, że płyta nie wzbudza w nich ekstazy. No to musi być zła! Zaczęli pisać o powielaniu pomysłów, o kalce słownej i muzycznej wcześniejszych utworów Pidżamy Porno. Pisali, że Grabaż i Strachy na Lachy nie spełnia oczekiwań, nie wywiązuje się z obietnic. Zła płyta zła!
The Sounds - Living in America, 2002
Album Living in America to 11 dynamicznych utworów:
01. Seven Days A Week
02. Dance with Me
03. Living in America
04. Mine for Life
05. Reggie
06. Like a Lady
07. Hit Me!
08. Rock’n Roll
09. Fire
10. Hope You’re Happy Now
11. Riot
The Sounds to szwedzki zespół punk-rockowy, w którego skład wchodzą: Maja Ivarsson (wokalistka), Felix Rodriguez, Johan Bengtsson, Jesper Anderberg, Fredrik Nilsson.